Յասամանները

Էրեկ բակի յասամանները բացվել էին։

Որ փոքր էինք, յասամանի բացվելուց տատին քաղում էր, տանում էր հարևաններին բաժանում։ Սովորաբար ապրիլին էր, հետևաբար ապրիլի յոթն էլ մեկմեկ ձեռի հետ շնորհավորում։

Տատիի կոտրված ձեռքը ցավում էր էրեկ, բայց «խուժան էրեխեքը» ու «հաստաքամակ կնիկները» արդեն պոկռտում էին ծառը։ Տատին էլ ի՞նչ աներ, որ լավ լինի՝ էս գեղեցիկ ապրիլյոթյան օրով պատուհանից դուրս էր նայում ու գոռում՝ «է՜յ, էդ ինչ եք անում»։ Տատիին ամենալավը տենց եմ հիշում՝ պատուհանից մարդկանց վրա գոռալուց։ Մի կողմից չի դզում, վերջ ի վերջո բակում աճած ծաղիկ ա, հենց մեր տան դիմացն էլ չի, որ ասեմ։ Հետո էլ, կարող ա էդ ծաղիկը քաղող էրեխեքին ու կնիկներին իսկապես պետք ա, որ քազում են։

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s