Blog

Անկում

Մ-ն նկատեց, որ այլևս կանգ առնել չի հասցնի։ Անխուսափելի անկմանը մնում էր միայն սպասել։ Արդեն մտքում գծում էր ընկնելու ամենաճիշտ ճանապարհները։ Ձեռքերի վրա. բա որ կոտրվեն, մեջքանց. ողնաշարի ցնցում ու պարալիզ, երևի կողքանց՝ նախընտրելի է դեպի աջ, ձախ ծունկը արդեն իսկ ունի վնասվածք։ Էդպես էլ արեց։

Պառկեց մոտ տասը րոպե խոտերի մեջ նայելով վերև։ Ոչինչ չկանխատեսելով բարձրացրեց ձեռքը ու տեսավ ծորացող կարմիրը։

Ինչքան էլ չընդունի, Մ-ն սիրում է ընկնել։ Ընկնելու հակում ունի։ Նրան միշտ ասել են՝ «զգույշ, ուշադիր»։ Ու ճիշտ են ասել։ Ամենառիսկային մարդիկ պետք է լինեն ամենազգույշն, ուշադիրը ու մտածողը։ Մյուս կողմից էլ, մարդ եթե շատ մտածի երբեք ոչ մի ռիսկի չի գնա։

Էսպիսի մտքեր էին անցնում դառնում Մ-ի մոտ, գետնին պառկած, հեծանիվի տեղ պտտվող հետնակի ճռռոցի տակ։

Մարդ պիտի իրեն պատրաստի ռիսկին։ Եթե նպատակդ է, օրինակ՝ սարերում հեծանից քշելը, արժի սկզբում փորձել բակումդ, հետո քաղաքում, ու հետո միայն սարերում։

Հիշեց, որ փոքրուց լոնքերով էր քայլում։ Իր տարիքի աղջիկների պես արքայադստեր կեցվածք չէր պարապում։ Հիշեց, որ միշտ սիրել է հաղթել։ Մրցել։ Հիշեց, թե ով է ինքը ու ով է եղել, ու որ այս հեծանիվից ընկնելը, եթե ոչ այսօր ու այստեղ, ապա վաղը ու մի ուրիշ տեղ հաստատ լինելու էր։ Ինքդ քեզնից հեռու չես փախչի, չէ՞։

Մ-ն սկսեց զգալ ձեռքի ցավը, որը կամաց կամած, բայց իր պես հստակ լոնքերով ներս էր մտնում մարմին։ Դե ի՞նչ արած։ Ընկել ես, պիտի քաշես։

Իսկ ի՞նչ եթե մյուս անգամ անկումն ավելի ցավոտ լինի իսկ այրոցն ավելի սաստիկ։ Կամ՝ մահացու։ Մի պահ Մ-ին համակեց այն միտքը, որ իրեն կործանողը լինելու է հենց ինքը։ Տանը փակվել, ապրել ապահով (կամ թերևս գոյատևել), թե դուրս գալ ու փորձել պահել նուրբ բալանսը գոյության պահպանման համար։

Կարևորը, Մ-ն մտածեց, արժի միշտ ձեռքը դրած պահել տոռմուզին։ Ու կյանքի հեշտ թվացող զառիթափերին չտրվել այնպես, որ արագացման տակ անգամ ամենաբարակ ծառին բախվելը լինի պոտենցիալ մահացու։ Ամենազգույշը պետք է լինել հենց այս զառիթափերին։ Վայելել՝ իհարկե, բայց չափավոր։ Իսկ եթե վայելքի ընթացքում արագությունն ես ուզում անգամ մեծացնել, պետք է նախ հմտանալ։ Պարապել օր ու գիշեր, աշխատել քեզ վրա, դառնալ ավելի լավ հեծանիվ քշող, ու միայն հետո գնալ այդ ռիսկին։

Մ-ն սա հասկացավ, նա կիսանստեց, ցավը հասել է պիկին։ Հասկացավ, բայց վստահ չէ, որ գիտակցեց իր այսօրվա բացահայտումը։ Գիտի, որ էսպես թե էնպես տրվելու է պահի ուզածին, մոռանալով զգուշությունը, ու էլի լինելու են դեպքեր երբ «գեշ ձևի» ընկնելու է։

Ինչ արած… վեր կացավ, քայլեց դեպի դաշտը, որ բացվում էր սարի մեջ։ Եղնիկ տեսավ հեռվում։ «Էհ,» մտածեց, «ի՞նչ արած։ Էսպիսին եմ ես։ Իմ նմաններին երևի ճիշտ ընկնել է պետք սովորել։ Կամ ճիշտ տեղեր ընկնել, որ գոնե ասֆալտը մաշկդ չքեռթի։»

Մայրամուտ էր։ Դաշտը դեղնել էր։ Վաղուց վնասվածք չէր ստացել։ Ձեռքի վրայով ծորացող արյունը սառն էր։ Համը՝ մետաղի։ Ուրախ էր, որ դեռ շնչում է։ «Կարող էի և չշնչել։» Կարող էր, բայց շնչում է։ Ու գնահատում է արած ամեն մի շունչը։

Street Ice Cream Stands

I 
favour all flavours,
You 
don’t care much for ice cream tastes.

You go to the counter with the creamy colours
blue cotton,
pink sky, 
orange, 
mango, 
strawberries…
It’s incredible how much the way you chose ice cream 
gives you away.

I’ve usually gone by raws,
Deciding that I’ll try this one now,
And then next time it’ll be the other,
and the other…
and the other…
Not because I didn't like the past tastes,
But because I wanted to know them all,
Not thinking of leaving any of the flavours untouched.

And through all those flavours I have perhaps rushed a little,
Yet I could say after every time - I did it. Tried this one too. Tick marked even?
Almost like it was some sort of a god-given responsibility to do justice to all, 
even the ones I didn’t think would be of good taste.

You don’t find such logic reasonable.
To you - an ice cream is an ice cream.
Tasty, maybe pleasant.
But no more than something you enjoy in the moment,
And yes,
You do admit it’s good to generally know what you like,
So you don’t pay for what ends up in disappointment.

You’d never linger on the ice cream shop
And write odes to its colours and shapes.
You’re not a crazy poet 
after all
you don’t have my paranoia of having to have tried every one of them.

In a way we’re opposites. In a way, we’re just the same.

What’s the difference between craving everything and nothing?

What I know is that as we stood there at the ice-cream stand,
You ordered vanilla,
and I went for salty caramel, rushing to get to dark chocolate next,
And we left the store,
accidentally standing side by side -
We looked at each other’s cones

Glazing on your cone I saw all your misery,
The never seizing apathy -
And looking at mine, you saw that which is hidden in my depths.
Ever repeating blindness -
Words were maybe spoken,
But what use is a word when your ice cream strips you naked?

Faithful to truth -
All this lasted much longer.
Yet the moment of recognition was a
split second
that I think happened very high up above the store and above the city.

Where it was just the two of us.
Deciding to quit eating ice cream.
It’s bad for your skin - we said.
We shared the liking of spicy foods.
Hot intense chilli peppers,
Chopped in pieces,
At the altars of no promises,
But with secret cravings for neverending aftertastes.

And I know,
Someday we’ll go back to our old patterns,
I, for the dark chocolate I never tried,
And you,
For your bland vanilla - white from all its ends

and every time at leaving the store
We’ll secretly hope to give ourselves away, 
once more,
As the cream melts on our bare hands,
secret lust for the days
When we decided to throw it all away
and for a moment felt no more need for the 
street ice cream stands.

Волны

Умывают берега моих морей.
Эти волны приходящие издалека.
Их можно предвидеть
В снах, в эмоциях в полдень,
И держатся подальше от берегов.

Но я слишком много играю с огнем…
Знаю, именно в этом и есть моя вина.
Маленькие игры умывают сознание,
Делая меня слепой к волнам цунами,
Проявляющейся издалека.

И когда они приходят мне обычно удается спастись.
Я же еще жива, что пишу эти строки.
И каждый раз, я благодарна, что выжила, эту темную воду
Сквозь упрямство крепости человеческого духа,
И каждый раз - я объявляю,
В следующий раз будет по другому.

Буду откровенной,
Все, к чему эта перемена доводит,
Это время...
Чтоб опять в забвении влюбляться в море.
В не страхе и не ожидании следующей волны,
От которой быть может я,
Или ты, стоящий на моем берегу,
Не выйдем живыми.

Можем, конечно, пойти и жить в пещере,
Но и в пещере грозят волны землетрясения,
И может даже в мегаполисе Нью-Йорка или Сиднее
Нам не спастись.

Ведь волны повсюду.
Не остановить же океан.

Можно только постараться, разве что, предвидеть?
Хотя и сомневаюсь что это изменило бы нечто в моей жизни.
Слишком то я люблю подбрасывать вызовы вертящимся мельницам…
И там где волны,
Тоскует и моя душа,
Она так наивна,
так невыносима уверена,
что свет вечен,
что этой жизни нет конца...

Ամբոխի միջով նայողը

Գնացել էի խանութ։ Երշիկին էի սպասում։

Մի տեսակ ափսոսում էի, որ վաճառողուհուն խնդրեցի կտրտի։ Վերջ ի վերջո մենք էլ տանը կարող էինք, չէ՞, կտրտել։ Ինչի՞ իզուր չարչարել մարդկանց, երբ որ ինքդ ես կարող անես։ Մի կողմից էլ էդ իր աշխատանքն ա երևի…

Չգիտեմ, սենց ներքին դիլեմաների մեջ կանգնաց սպասում եմ։ Մեկ էլ պտտվեմ՝ նկատեմ պանրավաճառի դեմքը։

Յասամանները

Էրեկ բակի յասամանները բացվել էին։

Որ փոքր էինք, յասամանի բացվելուց տատին քաղում էր, տանում էր հարևաններին բաժանում։ Սովորաբար ապրիլին էր, հետևաբար ապրիլի յոթն էլ մեկմեկ ձեռի հետ շնորհավորում։

Տատիի կոտրված ձեռքը ցավում էր էրեկ, բայց «խուժան էրեխեքը» ու «հաստաքամակ կնիկները» արդեն պոկռտում էին ծառը։ Տատին էլ ի՞նչ աներ, որ լավ լինի՝ էս գեղեցիկ ապրիլյոթյան օրով պատուհանից դուրս էր նայում ու գոռում՝ «է՜յ, էդ ինչ եք անում»։ Տատիին ամենալավը տենց եմ հիշում՝ պատուհանից մարդկանց վրա գոռալուց։ Մի կողմից չի դզում, վերջ ի վերջո բակում աճած ծաղիկ ա, հենց մեր տան դիմացն էլ չի, որ ասեմ։ Հետո էլ, կարող ա էդ ծաղիկը քաղող էրեխեքին ու կնիկներին իսկապես պետք ա, որ քազում են։

A Letter in Time

The Stalker, the Scientist, and the Writer go to the Zone, in search of a place where their truest dreams are coming true. And you’re asking: what are our truest dreams? Are we really all the altruists and the saints we think we are, or are we corrupt souls, hiding under covers of a calling like – a poet, a scientist… The Zone exposes our true selves because of how wild and unpredictable it is. And we can’t handle to look into that mirror.

Your mother sitting in front of the porch, smoking a cigarette, waiting for her husband. A doctor approaches, a house burns, the milk gets spilled. When did all of this happen? Sometime, but in the memory of a person laying on his deathbed all those moments, all these pieces of mosaic become one single – the definition of who he is. That’s how the life has been, for better or for worse, and how it will always be. And you’re asking: what does it mean to exist?

A soldier boy too tough for his age, with vendetta in his heart too early, nightmares too dark. You’re asking: what is the end of innocence when the world is spoiled. Innocence stays only a dream within a dream of running on the beach, apples on the road… and the dreams always end in violent fall too.

A man who hears the lesson of life. You ask – but what does it take to learn this lesson?

A man goes to space, to discover the unknown. You ask – why do we destroy what we cannot know? Perhaps for the same reason why the Zone is forbidden, because we can’t tame it. The wildness that we can’t tame and control, we destroy because we haven’t yet learned how to appreciate. That is, to love.

Nostalgia. A poet finds a piece of his country and feels rejoiced, wants to delve in. He finds his wife’s image in an Italian woman, and begins desiring her. You ask – do that which our soul loves find it in anyplace and anytime, in different shapes and different forms?

And finally a man sets a family house on fire. You ask – what does it take to begin again, to burn it all and start afresh? For the cycle to begin again, with the Word coming from a mouth of a child.

Thank you for asking. Thank you for answering sometimes too.

I am happy you were born. I hope to keep hearing you, and that sometime I’ll understand enough to be able to hear myself as well.

Yours truly.

A Separation (2011)

A Separation is the first Iranian film to win an Oscar. It is a story of a family where mother and father are on a verge of a divorce, the grandfather is suffering with alzheimer’s disease, and their 11 year old daughter is forced to be torn between the two of her parents.

What I think won an Oscar for this film is the way culture is explored in the narrative, both in terms of women’s’ role in the Iranian society, the conflict of social class, as well as the role of religion in people’s lives and decision-making.

*Spoilers Ahead

Aura Labuťi

Lana otevřela plechovku. Musela ji vnutít, aby se otevřela, protože neměla otevřenku dokola.

Záclony už byli zavřené, její chrupy: šumivé. Čerpala z jejího předšiho randa, která se konala před rokem, že je to líp mít mývala jako mazlíček, než zapomenout na hygienu, což bylo by moc lehký v jejího věku.

Zajedno, někdo zaklepal na dveře. Bylo ještě před hodinou. Nemohl to byt on. K štěstí byl to jenom důstojník s dalšími pokuty za nesprávný parkováni. Veškerý už měla tři z techto pokuty.